Bestuur: verantwoordelijker, socialer, brutaler.

Het wordt voor studentenverenigingen steeds moeilijker om jaarlijks een nieuw bestuur te vinden. Met alle bezuinigingsmaatregelen die worden doorgevoerd, worden studenten gedwongen om hun studie in een rap tempo af te maken zodat ze zich niet al te diep in de schulden gaan steken. Een aantal jaren geleden hadden verenigingen het voor het uitkiezen en konden ze het bestuur samenstellen uit de vele sollicitanten die ze hadden. Tegenwoordig worden er hele campagnes gevoerd om maar genoeg sollicitanten te hebben om überhaupt een bestuur te kunnen vormen. Maak je geen zorgen om ASC of Nereus, die hebben het goed. Maar het zijn juist de vele kleine verenigingen waarmee het bergafwaarts gaat: er ontstaan besturen met mensen die niet goed met elkaar overweg kunnen of die simpelweg niet gemotiveerd zijn, en zonder een gemotiveerd bestuur krijg je een slecht lopende vereniging.

En dat terwijl een bestuursjaar een verrijking van je leven is. Je krijgt te maken met grote instanties, je leert om te gaan met verschillende soorten mensen en je krijgt grote verantwoordelijkheden: zonder jou is er namelijk geen vereniging. Ik ben een heel ander mens dan vóór mijn bestuursjaar: ik ben verantwoordelijker, ik kan mijn tijd beter inplannen, ik ben socialer, en ik durf mijn mond eerder open te trekken. Dat zorgt er niet alleen voor dat ik beter kan netwerken en discussiëren, maar ook dat ik harder werk en betere prestaties lever op mijn studie. En is dat niet juist wat de overheid wil, betere studenten die ook naast hun studie nog hun bijdrage leveren? Ik haalde in mijn bestuursjaar meer studiepunten dan het jaar daarvoor, een jaar waarin mijn motivatie in een diep dal zat, puur omdat ik alleen maar studeren dodelijk saai vond.

In één van mijn werkgroepen zit een meisje die haar opdrachten netjes maakt, hoge cijfers voor haar tentamens haalt en waarschijnlijk een goed onderzoek voor haar scriptie gaat doen. Maar participeert ze in de discussies die we hebben? Nee. Ze durft geen woord te zeggen in het lokaal. Ze woont nog bij haar ouders, heeft totaal geen verantwoordelijkheden. Als ze nu al geen verantwoordelijkheid durft te nemen, hoe moet ze dat later in haar carrière gaan doen? Een jaartje bestuur zou haar goed doen.